在中国世界语学术讨论微信群中见到有人问：
La lampo de la korpo estas la okulo; se do via okulo estas sendifekta, via tuta korpo estos luma. Sed se via okulo estas malbona, via tuta korpo estos malluma. ——摘自《新约》 这里“眼睛”一词都用的是单数，现在应该不这么用吧？
觉得有趣，值得研究一下：
Laŭ PIV, ĝiaj tria kaj kvara signifoj:
3 okulo: kiel ilo de atento kaj intereso: 用以注意某物或表示兴趣的器官；目光，视线
从以上例句看，确实老柴多用。在上述3，4中，也出现复数的例句，在此省略。
以下是从刘鸿元老师编写的例句库及王典中找到的相关例句：
Ho, se mi estus pereinta, ke nenies okulo min vidu! Ij.10:18 (= ... ke neniu min vidu!) 不如我当时气绝，无人得见我。（174）
Iafoje oni devas okulon fermeti. PE.746 (= ... fermeti okulon.) 有时只能睁只眼闭只眼。（不必过分严厉）（253, 526）
[La loĝantoj de tiu lando] aŭdis, ... ke Vi... montris Vin al ili okulon kontraŭ okulo. Nm.14:14 当地的人都听到了你面对面向他们显现。（356）◇okulon kontraŭ okulo本义是“眼对眼”。
Li kaŝis tie en malgranda vitra boteleto la lastan kininpulvoron kaj gardis ĝin, kiel la okulon en la kapo. DP.164 (= ... kiel li gardis la okulon en la kapo.) 他把最后一点奎宁粉装进小玻璃瓶，并像保护头部的眼睛一样保护它。（198.N4）
La lundisko, ruĝa kiel okulo ŝvelinta pro plorado, leviĝis en la briletantan bronzan nebulon. ĈA1.423 一轮红澄澄的月亮，像哭肿了眼睛似的，升到光辉的铜色的雾里。（回译：一轮像哭肿了眼睛似的红月亮…）
Lia okulo vagadis super la bela ĉirkaŭaĵo. Rb.105 他的眼睛扫过他身边长得花木葱茏的地方。◇RV 认为，此句中的 lia okulo 严格地说应当是 lia rigardo （他的目光）。（348, 360）
Matene... iom da flava sekiĝinta eligaĵo trovas sin en la interna angulo de la okulo. FK.218 早晨，眼角内侧会有少量黄色干燥的分泌物。（370）
Se fariĝos malfeliĉo, tiam donu animon pro animo, Er.21:23 okulon pro okulo, denton pro dento, manon pro mano, piedon pro piedo, Er.21:24 bruldifekton pro bruldifekto, vundon pro vundo, kontuzon pro kontuzo. Er.21:25 若有别害，就要以命偿命，以眼还眼，以牙还牙，以手还手，以脚还脚，以烙还烙，以伤还伤，以打还打。（017, 442）
rigardi ion per nearmita okulo （不借助显微镜或望远镜）用肉眼看某物
li faris mirindaĵojn antaŭ la okulo de la armeo Z;
okulo ne atentas, dorso eksentasP 眼不注意瞧，脊背就被敲
se la tuta korpo estus okulo, kie estus la aŭdado?N 若全身是眼，从哪里听声呢？
belecon taksas ne okulo sed koroP 评价美不是用眼睛而是靠心灵
okulo de mastro pli ol beno de pastro Z.
Lia okulo vagadis super la bela ĉirkaŭaĵo. Rb.108 他的眼睛扫过他身边长得花木葱茏的地方
ne satiĝas la okulo de vidadoM 眼看，看不饱
okulon pro okulo, denton pro dentoP 以眼还眼，以牙还牙；报复
se iu batos okulon de sia sklavo kaj difektos ĝin...M 人若打坏了他奴仆的一只眼…
se iu batos okulon de sia sklavo k difektos ĝin […] X; ĝi difektis al si unu el siaj flugiloj per dornarbetaĵo Z; difekti al si la brakon, la fingrojn Z;
doni signojn per la okulo 用眼神示意
doni ordonon, instrukciojn, signojn per la okulo Z;
sablero falis en mian okulon 一粒沙子掉进了我的眼里
tute ne videblaj por la homa okulo, ŝvebis malgrandaj estaĵoj 飘浮着细小的、肉眼完全看不见的东西
fidu propran okulon 要相信自己的眼睛
ne fidu fidelulon, fidu propran okulon Z
ŝia okulo sen malfacilo rimarkas la plej komplikitajn fleksojn de la linioj Z
iafoje oni devas okulon fermeti. P 有时必须半闭上眼睛（意为：不要过分严格；睁一眼、闭一眼）; 有时必须睁只眼闭只眼。
la globo de la okulo 眼球
glui okulon al la serurtruo 把一只眼睛凑到锁眼上（窥视）
la vitra grajneto, kiu sidis en lia okulo 进到他眼里的玻璃碎屑
kiu grimacas per la okulo (por trompi), tiu kaŭzas suferonM 挤眉弄眼的，使人受害
la pafiltubo gvidas la okulon al la celpunkto 枪管把目光引向瞄准点
la floro ĝojigadis la okulon 鲜花赏心悦目
hipokritulo, eligu unue la trabon el via okulo!N 你这假冒为善的人，先去掉自己眼中的梁木
akva humoro de la kamero de la okulo 【解】眼房水
Medoj per pafarkoj mortigas junulojn, infanojn ne indulgas ilia okulo X
kovri per arĝento la okulon de la justeco 用银子遮住司法之眼（意为：贿赂了司法机构）
en tiu terura vetero oni ne povis eĉ pensi pri fermado de okulo Z
在语料库tekstaro中查了一下：
查询结果：在早期，确实老柴用的多，Kabe也用过，1980年以后，Piron用过，Pokrovskij在 La majstro kaj Margarita, fragmentoj,1991用得最多，瑞典作家Sten Johansson在其小说La Kiso中也用过。
以下是摘抄：
Originala Verkaro kaj rilataj tekstoj, Zamenhof, 1887–1917
Ni devas brui, kiom ni povas, ni devas peni, kiom ni povas, krei ĉiam novajn faktojn por la okulo, ĉar ... la blinda amaso tion ĉi amas kaj povas esti altirata la plej bone per tia maniero (la fakto, ke ni bedaŭrinde ne havas ankoraŭ la eblon, por sufiĉe brui kaj fari reklamon, multe malhelpas al ni en la altirado de la amasoj); sed por ni mem tiu ĉi bruo aŭ silento ne povas esti mezurilo de nia progresado aŭ starado.
Ili estis tre belaj. Du pli agrablaj vizaĝoj neniam ankoraŭ faris angulon kamenan ĉarma kaj sankta. Ion de ilia malegaleco la forpasintaj tri jaroj deviŝis; kaj sur la pura frunto de la pli juna fratino, en ŝia okulo kaj en la tono de ŝia voĉo oni povis rimarki tiun saman seriozan korecon, kiun ĉe ŝia pli maljuna fratino la senpatrine travivita juneco jam longe maturigis.
Tio ĉi propre ŝin tute ne interesis. Ŝi pensis pri la vizaĝo de sia fratino, kaj ŝia okulo kun ama intimeco firme sin tenis sur ĝi.
Lia maniero de vivado, kiel ajn mallaŭta kaj modesta ĝi estis, montris al li, kiel ofte ankoraŭ la homoj akceptas ĉe si anĝelojn, kiel en la tempo antikva, kaj kiel ofte la nenion prezentantaj figuroj, eĉ tiaj, kiuj ŝajnas al nia okulo ordinaraj kaj malbelaj kaj estas vestitaj en ĉifonoj, apud la lito sufera de la malsanulo montriĝas al ni en nova lumo kaj fariĝas helpemaj anĝeloj kun radia krono ĉirkaŭ la kapo.
---Lingvaj Respondoj, Zamenhof, 1889-1913
Por la okulo nia sistemo estas iom neoportuna; multe pli bone estas krei por la fremdaj sonoj novajn literojn aŭ doni certajn signetojn al la literoj jam ekzistantaj; sed ĉar tiuj ĉi literoj estas uzataj tre malofte, tial neniu presisto volos prepari por ili apartajn tipojn kaj tiel ilia uzado en okazo de bezono estus praktike neebla.
La batalo de l’ vivo, Zamenhof, 1891
Reciproke sinjorino Snitchey ripetadis al sia edzo, ke se li iam de iu estos kondukita sur malĝustan vojon, ĝi estos per tiu ĉi homo, kaj ke se iu havas malvereman okulon, ĝi estas Craggs.
Ili estis tre belaj. Du pli agrablaj vizaĝoj neniam ankoraŭ faris angulon kamenan ĉarma kaj sankta. Ion de ilia malegaleco la forpasintaj tri jaroj deviŝis; kaj sur la pura frunto de la pli juna fratino, en ŝia okulo kaj en la tono de ŝia voĉo oni povis rimarki tiun saman seriozan korecon, kiun ĉe ŝia pli maljuna fratino la senpatrine travivita juneco jam longe maturigis.
Ili estis tre belaj. Du pli agrablaj vizaĝoj neniam ankoraŭ faris angulon kamenan ĉarma kaj sankta. Ion de ilia malegaleco la forpasintaj tri jaroj deviŝis; kaj sur la pura frunto de la pli juna fratino, en ŝia okulo kaj en la tono de ŝia voĉo oni povis rimarki tiun saman seriozan korecon, kiun ĉe ŝia pli maljuna fratino la senpatrine travivita juneco jam longe maturigis.
Tio ĉi propre ŝin tute ne interesis. Ŝi pensis pri la vizaĝo de sia fratino, kaj ŝia okulo kun ama intimeco firme sin tenis sur ĝi.
Sed sinjoro Craggs, ne tre turnante atenton sur tiujn ĉi rimarkojn, ĉiam ankoraŭ maltrankvile rigardadis ĉirkaŭen, ĝis lia okulo trafis Grace’n, kiun li tuj salutis.
Iafoje ĝi briladis kaj ruĝe flamadis, kvazaŭ ĝi estus la okulo de la malnova ĉambro, kaj iafoje tiu ĉi okulo ruze okuladis, kiel gaja maljunulo, kiam li vidas, kiel la pli junaj murmuretas en la anguloj.
Lia maniero de vivado, kiel ajn mallaŭta kaj modesta ĝi estis, montris al li, kiel ofte ankoraŭ la homoj akceptas ĉe si anĝelojn, kiel en la tempo antikva, kaj kiel ofte la nenion prezentantaj figuroj, eĉ tiaj, kiuj ŝajnas al nia okulo ordinaraj kaj malbelaj kaj estas vestitaj en ĉifonoj, apud la lito sufera de la malsanulo montriĝas al ni en nova lumo kaj fariĝas helpemaj anĝeloj kun radia krono ĉirkaŭ la kapo.
“Mi efektive pensas”, respondis la maljuna sinjorino, “ke estus ne malbone, se mi ĵetus okulon sur Michaelon Warden, kiu, oni diras, revenis, bonigita en ĉiu rilato. Sed ĉar mi lin konis jam kiel knabon kaj mi tiam ankaŭ jam estis ne tre juna, li eble povos min rifuzi. Tial mi pli volas iri al Marion, kiam ŝi edziniĝos (kio ja ne longe povas daŭri), kaj ĝis tiu tempo mi restos ĉe mi mem. Kion vi diros al tio ĉi, frato?”
“Ĉar ni en tiu vespero okaze”, li daŭrigis kaj forte ŝin tenis per la maniko, “ambaŭ posedis sekretojn kaj ambaŭ sciis tion saman. Sekve, edzino, ju pli malmulte vi parolos pri tiu ĉi afero, des pli bone; kaj prenu tion ĉi kiel instruo, por en estonteco rigardi la aferojn kun pli kompata kaj pli saĝa okulo. Fraŭlino Marion, mi alkondukis malnovajn konatojn.”
Ho, kia granda homo detruiĝis!Okulo de plej alta kortegano,Lang’ de saĝulo, man’ de militisto,La floro kaj espero de la regno,Modelo de la moroj kaj klereco, —Pereis, ha, pereis senespere!Kaj mi, plej malfeliĉa el virinoj,Mi, kiu suĉis dolĉan la mielonDe liaj ĵuroj, mi nun devas vidiLa noblan saĝon tute konfuzitan,Rompitan, kiel kordo iskrevinta.La altan formon, la junecon floranDetruis la frenezo! Ve! ho ve!Al mi, mi, kiu vidis lin antaŭeKaj vidas lin en lia nuna stato!
Neniam la frenezo tiel jugisLa saĝon, ke en ĝi ne restu gutoDa konsidero por komparo tia.Kia demono tiel vin delogis?Vidado sen palpado aŭ palpadoSen rigardado, aŭ orelo solaSen mano kaj okulo, aŭ flaradoSen ĉio, — eĉ partet’ de vera sentoNeniam donas tian rezultaton,Ho, honto, kie estas via ruĝo?
Kaj tamen ni ne povas kun li agiLaŭ tuta severeco de la leĝo:Lin amas la amaso la malsaĝa, —Ĝi juĝas per okulo, ne per kapo,Ĝi vidas la grandecon de la puno,Kaj pri la kulpo ĝi ne volas pensi.Nun tiu ĉi forsendo devas ŝajniTrankvila rezultato de pripenso.Malbonon per malbono ni forigosAŭ per nenio.
La reĝo vetis kun li je ses berberaj ĉevaloj; li do, kiom mi aŭdis, donis kiel garantion ses francajn glavojn kune kun la apartenaĵo, kiel ekzemple zonoj, portiloj kaj tiel plu. Tri el tiuj ĉi subteniloj estas efektive tre agrablaj por la okulo, tre respondaj al la objektoj, senfine belaj subteniloj kaj tre bonguste aranĝitaj.
en Vojaĝimpresoj, Langlet, 1895：
ankoraŭ nun, kiam ni parolas pri ĝi, okazas ke la koro bategas, la okulo ploretas kaj la voĉo engorĝiĝas ...
Ravanta estis la sonĝo, ravanta tiu tempeto, plena da plezuro, simila al preterfluganta momento; — naturo, arto, homoj sin prezentis al mia ĝueganta okulo en plej hela, plej bela lumo.
en Esenco kaj Estonteco de la Ideo de Lingvo Internacia, Zamenhof, 1898：
Tiel estas ankaŭ kun lingvo arta: anstataŭ blinde ripetadi frazojn, vi bezonas nur simple ekpensi pri la esenco de tiuj ĉi frazoj, kaj vi jam komprenos, ke ili ne havas eĉ la plej malgrandan fundamenton; kaj se teoria pripenso estos por vi ankoraŭ nesufiĉa, tiam iru simple kaj rigardu, ĵetu okulon en lernolibron de lingvo arta, konatiĝu kun la konstruo de tiu ĉi lingvo, profundiĝu iom en ĝian jam tre riĉan kaj diversaspecan literaturon, faru ian provon, rigardu la faktojn, kiuj sur ĉiu paŝo sin trovas antaŭ via nazo, — kaj tiam vi komprenos, kia grandega sensencaĵo sin trovas en ĉiuj tiuj frazoj, kiujn vi aŭdadis kontraŭ lingvo arta.
en Leteroj de L.-L. Zamenhof - zamenhofaj partoj, Zamenhof, 1901–1914：
La kongreso devas efiki sur la sentojn kaj fari impreson, kiel eble pli grandan kaj neforgeseblan impreson. Multe da soleneco, muziko, efektoj por la okulok.t.p.; ju pli ni efikos sur la sentojn, des pli niaj kongresoj, kaj sekve ankaŭ nia afero fariĝos popularaj en la mondo.
en La fundo de l’mizero, Kabe, 1904：
Sur la bluaj vastaĵoj vejnoj de akvumita tero serpentas kaprice, kiel polipaj palpiloj. Sur la plataj bedoj de l’ seka tero staras arbaroj maldensaj, kvazaŭ okulharoj; jen malgranda monteto aperas; jen oni trovas rivereton, kiu kunigas du akvujojn kaj per sia murmureto rompas la unutonecon de la starantaj akvoj. La okulo eraras en la perla spaco kaj ripozas nur sur la malklaraj desegnaĵoj de l’ malproksimaj insuloj kaj promontoroj.
en Ekzercaro de la Fundamento de Esperanto, Zamenhof, 1905：
— Sablero enfalis en mian okulon.
en Fundamenta Krestomatio — ne-zamenhofaj partoj, diversaj personoj, 1905：
— Ĝi estas tial, respondis la saĝuloj, ĉar en la kapo sin trovas homa okulo, kiu neniam satiĝas je arĝento kaj oro.
en Fundamenta Krestomatio — zamenhofaj partoj, Zamenhof, 1905：
La virineto de maro staris en silko kaj oro kaj tenis la trenaĵon de la vesto de la fianĉino, sed ŝia orelo ne aŭdis la festan muzikon, ŝia okulo ne vidis la sanktan ceremonion, ŝi pensis pri sia nokto de la morto, pensis pri ĉio, kion ĝi perdis en tiu ĉi mondo.
Ilia voĉo estis kiel sonorado de sferoj, sed tiel spirita, ke nenia homa orelo povis ĝin aŭdi, kiel ankaŭ nenia tera okulo povis vidi tiujn ĉi ĉielajn estaĵojn. Sen flugiloj ili sin portadis tra la aero danke sian propran facilecon. La virineto de maro vidis, ke ŝi havas korpon tian kiel ili, kiu ĉiam pli kaj pli sin levadis el la ŝaŭmo.
Ne miro, ke neniu plu observadis la levadon de la kurteno; ne miro, ke ĉiu okulo kiel ensorĉita direktiĝis sur la virinon, kiu ĵus okupis sian seĝon kaj trankvile, kun aristokrata malŝateco, rigardis ĉirkaŭen, ĉar sur ŝiaj brakoj, radiante kiel fulmo, brilis braceletoj, pri kiuj Parizo jam tiom multe aŭdis kaj kiujn la imperiestro vane provis aĉeti.
Per la nemulta eligaĵo, kiu en formo de mukaj fadenoj restas en la konjunktiva sako, naskiĝas teda sento de fremda korpo, kvazaŭ en la okulo estus polvero; kiam tiaj mukaj fadenoj metiĝas sur la korneon, tiam la vidado malklariĝas aŭ tiam ĉirkaŭ la flamo de kandelo montriĝas ĉielarkaj koloroj; krom tio la pacientoj rakontas pri malagrablaj sentoj de diversaj specoj, nome pri brulado kaj jukado, pri blinduliĝado per lumo, rapida laciĝado de la okuloj ĉe la laborado, ofta palpebrumado k. t. p. Matene la okuloj estas iom kungluitaj aŭ iom da flava sekiĝinta eligaĵo trovas sin en la interna angulo de la okulo. En aliaj okazoj ekzistas turmenta sento de sekeco kaj la okuloj povas esti malfermataj nur kun malfacileco, kaj la paciento havas la senton kvazaŭ la palpebroj pro manko de malsekeco estas algluitaj al la okulpomo (kataro seka). — Tiuj ĉi tiel diversaspecaj plendoj tute ne trovas sin en difinita interrilato al la objektiva stato.
Tiom same malbone kiel longedaŭran kuntuŝiĝadon kun la aero, la konjunktivo elportas ankaŭ la konstantan foreston de tiu ĉi lasta, tial ĉe longe daŭranta ĉirkaŭligo de la okulo ankaŭ aperas kronika kataro. 3. Troa streĉado de la okuloj, precipe ĉe personoj hipermetropiaj kaj astigmatismaj, povas kaŭzi kronikan kataron. 4. Lokaj malutilaĵoj. Al ili apartenas incitado de la konjunktivo per fremdaj korpoj, kiuj restas en la konjunktiva sako; al tiaj fremdaj korpoj oni devas alkalkuli en pli vasta senco de la vorto ankaŭ okulharojn, kiuj estas turnitaj kontraŭ la okulpomo. En la plimulto da okazoj la loka malutilaĵo konsistas en ia alia malsano de la okulo, kiu aperigas post si la kataron kiel suferon sekvan, kiel ekzemple blefarito aŭ infarktoj en la glandetoj Meibomaj.
en Pola antologio, Kabe, 1906：
— La makuloj, kiujn vi vidis, tute ne estas senviva malpuraĵo, sed kolekto da vivaj estaĵoj. Nevideblaj por nearmita okulo, ili naskiĝas, moviĝas, edziĝas, naskas idojn kaj fine mortas.
Li rigardis, satiĝis, konvinkiĝis. Povus ŝajni, ke li vidas la maron la unuan fojon. La lento de la lanterno ĵetis en la nokto grandegan luman konuson, post kiu la okulo de l’ maljunulo perdiĝis en la malproksimo tute nigra, mistera kaj terura. Sed tiu malproksimo ŝajnis kuri al la lumo. Longaj, verstaj ondoj ruliĝis el la mallumo kaj, kriegante, iris ĝis la insuleto, kaj tiam oni vidis iliajn ŝaŭmajn dorsojn, ruĝe brilantajn en la lumo de la lanterno.
U-ha! U-ha! Jen fajreroj saltas sub la hufetoj de husaroj, kaj li enuas sur sia ĉevalo. La horoj treniĝas maldiligente, fine la lumoj estingiĝas; nun, kien la okulo povas atingi, nebulo kaj nebulo netravidebla: vaporaĵoj levigas de la herbejoj kaj ĉirkaŭprenas la tutan mondon per blanketa kovrilo. Sed tio estas la herbejoj: baldaŭ la ralo aŭdiĝos en la mallumo kaj la ojstro ekmurmuros en la kanoj. La nokto estas kvieta kaj malvarmeta, vera pola nokto! En la malproksimo la pina arbaro bruas sen vento ... kiel mara ondo.
en Ĉu ni kunvenis vane?, Claude Piron sub la plumnomo Johán Valano., 1982：
Dum la diskuto daŭris, alvenis diversaj personoj. Unue eta eta virino blankakitela, kun severa mieno, kies severeco malaperis komplete, kiam ŝi ekridetis — ŝi estis la medicina fakulino, kiu prizorgos la nekropsion — kaj poste kelkaj policaj teknikistoj, pretaj ĉion foti, “levi” fingropremaĵojn, kaj serĉi tiajn etajn, sed ofte valorajn indikaĵojn, kiel estas haroj, polvo aŭ ŝu-spuro al nuda okulo nevidebla. Sed nek Adams, nek Maĥmetali permesis al ili komenci sian laboron.
en La majstro kaj Margarita, fragmentoj, Pokrovskij, 1991：
— Ankaŭ mi bedaŭras tion, — kunsentis la nekonato, kaj denove fulmis lia okulo. Li daŭrigis: — Tamen jen kiu demando min maltrankviligas. Se Dio ne ekzistas, kiu direktas la homan vivon kaj ĝenerale la tutan ordon sur la tero?
— Certe, certe mi estadis tie, pli ol unu fojon! — li ridis fiksante la rigardon de sia neridanta okulo sur la poeton. — Malfacilas diri, kie mi ne estis! Domaĝe nur, ke mi ne zorgis demandi la profesoron, kio estas skizofrenio. Do, pri tio vi mem lin demandu, Ivano Nikolaiĉ.La ŝvelinta palpebro leviĝis, la okulo, nebula pro doloro, sin fiksis sur la arestiton. La alia okulo restis fermita.
Fine Voland ekparolis, li ridetis kaj pro tio lia fajrera okulo ŝajnis ekflami:
— Pri la kompatemo mi parolas, — klarigis siajn vortojn Voland sen malkroĉi disde Margarita la rigardon de sia fajra okulo. — Fojfoje tute neatendite kaj perfide ĝi penetras tra plej mallarĝaj fendoj. Tial mi parolas pri ĉifonoj.
Azazello ironie ĵetis sur ŝin oblikvan rigardon de sia misa okulo, apenaŭ rimarkeble skuetis la rufan kapon kaj snufis.
Laŭde al la reputacio de Anjo endas diri, ke ŝi estis scivola kaj decidis ankoraŭ atendi, ĉu okazos pluaj mirindaĵoj. Supre la pordo denove malfermiĝis, ĉi-foje eliris tuta kompanio, kaj ne kure sed ordinare, kiel normalaj homoj. Anjo forlasis la fenestron, kuris reen al sia pordo, rapide ĝin malŝlosis, sin kaŝis malantaŭe, kaj en la fendo kiun ŝi lasis refermetante la pordon ekflagris ŝia scivorema okulo.
La procesion fermis malalta lameta alilandano kun misa okulo, sen jako, en blanka frakveŝto kaj kun kravato. La tuta kompanio pasis preter Anjo malsupren.
“Nek la vido nek tio en kio ĝi okazas — ni nomas ĝin okulo — estas la suno.”
“Dekkvin jaroj,” mi diris. “Kaj kiam ili fariĝos kvindekjaraj, la sukcesintoj montrintaj sin plej bonaj rilate al agado kaj scio estos kondukendaj al la celo. Ili estos devigataj suprenturni la okulon de la menso por rigardi tion kio lumigas ĉion. Vidinte la Bonon mem, ili devos uzi ĝin kiel modelon.
en La Kiso, Johansson, 1995:
“Diru al mi”, li diris, “la tuta parto de la ĉielo, kiun mi nun vidas, estas blua; tute brila kaj pura kaj blua. Neniu nubero, neniu ĉifono restas de la ŝtormo. Kaj tamen troviĝas io en la tuta etoso, kio klare atestas, ke estas vespero post pluva tago. El kio efektive konsistas tio? Kiel la malplena blua aero povas aspekti alie, ĉar antaŭtagmeze pluvis? Ĉu tio estas nura memtrompo, ĉu memoro de la pasinta tago restas influante kaj ŝanĝante la imagon, kiun la okulo vidas? Ĉu estas tiel?”
